“Do not be deceived; a T.H.U.G. is a Traumatized Human Unable to Grieve” — Jason Wilson. Dit resoneerde direct bij mij. Als vaderloze jongen. Een leven op straat met geweld en drugs en gangs. Ik leerde dag bij dag dat het makkelijk was om een “thug” te zijn dan echt te zijn. Omdat de “thug life” een soort beschermend harnas was tegen de pijn, het verdriet en de eenzaamheid dat diep van binnen in mij leefde. Eigenlijk wilde ik gewoon een sterke stabiele vader en een liefdevolle moeder. Hoe langer ik op straat leefde hoe meer ik en die andere eenzame jongens kozen voor een harde, agressieve en soms gewelddadige houding, omdat kwetsbaarheid tonen zwak leek. Tot op de dag van vandaag kan dat THUG pantser getriggerd worden. Omdat het makkelijker is dan echt te voelen.
Zijn er meer mannen die zich als een thug voordoen, maar eigenlijk niet in staat om te rouwen of hun emoties te uiten?
Voor mij werd die houding een innerlijke gevangenis die voorkomt dat ik echt verbinding maak, heling ervaar of groei als mens.
Is kwetsbaarheid dan de oplossing?
Ja, maar in combinatie met kracht en met moed. Want anders schiet ik van de ene in de andere extreem. Gaat het niet juist om het samenspel van hard en zacht? Van kracht en kwetsbaarheid?
Kwetsbaarheid stelt mannen in staat om emoties te ervaren en te delen, wat leidt tot heling en diepere verbindingen met anderen. Kwetsbaarheid is geen eindpunt, maar een noodzakelijke stap in het proces van een volwassen man wat mij betreft: een man die kracht en zachtheid kan combineren.
Ik volg Jason Wilson dat een volwassen man niet te vergelijken met het stereotype van de “alfa male”. Hij benadrukt dat het idee van alfa-mannetjes een mythe is. Voor hem is volwassen mannelijkheid veelomvattend en gaat het niet alleen om fysieke kracht, dominantie of status.
De Mythe van Alpha Males
Jason Wilson zegt over alpha males dus dat het een mythe is. Deze mannen identificeren zich als alfa door uiterlijk en materiële zaken —zoals dure auto’s (Bugatti’s, Ferrari’s), kleding en accessoires—om daarmee te imponeren. Maar zijn deze “alfa males” in werkelijkheid niet hun hele leven gericht op het op het handhaven van een bepaalde façade? Waarom zou een zelfverzekerde man zich steeds zo moeten uiten en zichzelf op de ‘borst slaan’?
Daarbij zegt Wilson dat mannen die alleen in het beeld van “alfa male” leven vaak beperkt zijn. En het risico lopen te falen in belangrijke levensrollen als echtgenoot, vader en vriend. Hij wijst op het belang van emotionele expressie en het doorbreken van het stereotype van hardheid, omdat het juist die balans is die mannen volwassen maakt.
Een volwassen man is voor mij iemand die veelzijdig is en verschillende rollen kan vervullen: een man die niet alleen sterk en beschermend is, maar ook liefhebbend, geduldig en zorgzaam kan zijn. Een volwassen man kan emoties tonen, zorgen voor anderen, kwetsbaarheid durven tonen, en is niet alleen gefocust op het “pleasen” of domineren van anderen.
Zie Jason Wilson ook in de Jocko Podcast: