IBT Snack-3: Beyond the split second proefschrift hoofdstuk 9.

The scenario training in this study prepares officers for training scenarios and the use of force, not for dealing with potentially violent situations. (p 261). Voor mij is de essentie van dit hoofdstuk te vangen in één zin: Politie (scenario) training legt te veel nadruk op agressie en geweld, terwijl de praktijk vaker vraagt om de-escalatie, omgaan met verwarde personen en het schakelen tussen tactische, sociale en communicatieve vaardigheden.

Lees mee in hoofdstuk 9 van het proefschift van Wendy Dorrestijn. Beyond the Split Second – Police and Military in Training and Action. Je moet het boek echt zelf lezen voor alle nuances en ook omdat je niet enkel op mijn interpretatie moet vertrouwen.

  1. Ongelijkheid tussen training en praktijk
    • In de trainingen ligt de nadruk sterk op agressieve tegenstanders (63,5%) en zelfverdediging, terwijl in de praktijk dit soort situaties veel minder vaak voorkomen (19,1%).
    • Interacties met verwarde personen komen in de praktijk veel vaker voor (22,3%) dan in training (6,7%).
      • The discrepancy between these two percentages is problematic since dealing with disturbed individuals means interacting with human beings with a mental illness. This discrepancy aligns with the observation that in the training, restraining an aggressive opponent and self-defense are much more central in the intended effect and the realized outcome. Mediation is much less present than occurs in practice.
  2. Meer geweld in training dan in werkelijkheid
    • Agenten gebruiken in trainingsscenario’s vaker geweld (inclusief vuurwapengebruik) en worden zelf vaker aangevallen dan in echte situaties.
    • Waarschuwen voor geweldgebruik (wettelijk verplicht) gebeurt in training minder vaak dan in de praktijk.
      • Although police officers are obliged under Dutch law to warn opponents before they use force, this action also occurred less often in training than in practice. ….. There can be legitimate reasons not to warn the opponent before using force, such as tactical or safety reasons or time-and-tempo factors that do not allow timely warning. However, these exceptions were not likely relevant in 54.3% of the cases. A possible cause of this imbalance might be the scenario of the training: the scenario design seems flawed, trapping officers into overdetermined options instead of offering them the opportunity to de-escalate and switch between tactical and communication skills.”
  3. Scenario-ontwerp is gebrekkig
    • Training dwingt agenten in te sterk vooraf bepaalde opties, waardoor ze nauwelijks kunnen oefenen met de-escalatie, schakelen tussen tactiek en communicatie, of bemiddeling.
      • “Een mogelijke oorzaak van deze disbalans kan het scenario van de training zijn: het ontwerp van het scenario lijkt gebrekkig, waardoor agenten vastgezet worden in te sterk vooraf bepaalde opties, in plaats van hen de mogelijkheid te bieden om te de-escaleren en te schakelen tussen tactische en communicatieve vaardigheden.”
    • Alle trainingsscenario’s eindigen in geweld, terwijl dit in minder dan 5% van de echte incidenten voorkomt.
  4. Ontbrekende reflectie
    • In training geven agenten vaker de schuld van geweld volledig aan de tegenstander en minder vaak aan hun eigen handelen.
      • “When the officers reflected on the interaction during a potentially violent incident in training, they often blamed the opponent alone for the use of force, less often blaming themselves or their colleagues. The design of the training sessions did not give the police officers any reason to reflect that the situation should have been handled differently.”
    • De opzet van de training nodigt niet uit tot zelfreflectie.
  5. Benodigde vaardigheden in de praktijk
    • Politiewerk in gewelddadige situaties vraagt om een mix van cognitieve, tactische, sociale en fysieke vaardigheden, plus zelfbeheersing onder hoge druk.
    • De huidige training bereidt onvoldoende voor op de meest voorkomende en moeilijkste aspecten van het werk: de-escalatie, schakelen, diffuus maken van situaties en tactische beslissingen onder stress.