Ik heb het nu al vaker meegemaakt. En het komt elke keer best binnen. Dat zelf-liefde zo belangrijk is. Dat zelf-liefde voorkomt dat je het – erkenning/gezien worden/bestaansrecht – buiten jezelf gaat zoeken.
Dat zelf-liefde voorkomt dat je afhankelijk bent van de liefde en aandacht van je partner.
Dat je een gat gaat opvullen wat niet gevuld kan worden. Alleen door je zelf.
Ik heb zelf de ervaring dat als je jezelf wat liever hebt dat je ook beter met je lichaam om gaat. Dankbaarder bent. Niet als een ‘machine’ maar als ee vriend met gevoel en intelligentie. Dat ik mijn lichaam meer gaat voeden met heilzaam bewegen en goed eten.
Maar hoe doe je dat, jezelf liefhebben? Is dat geen soft sprookje? Ik heb dat in ieder geval nooit geleerd.
Ik begin er maar mee om de verschillende delen van mezelf te ontmoeten. Ze niet af te wijzen maar eerst maar eens te accepteren en te begrijpen.
Binnen de psychotherapie zijn er mooie benaderingen overigens op dit gebied. Bijvoorbeeld Internal Family Systems (or IFS) of Compassie Focus Therapie.
In de sportpsychologie is er ook aandacht voor zelfcompassie.
Maar je hoeft niet gelijk in therapie.
Je kunt vandaag beginnen iets aardiger voor jezelf te zijn.
Zoals je ook voor een vriend of vriendin zou zijn.