Voor mijn boek ‘vechtkunst als kompas’ terug naar die ochtend waar is als zesjarig jongetje vroeg “waar is papa”? Op de WC zei mijn moeder want ze kreeg de waarheid niet over haar lippen. Terwijl hij in werkelijk met spoed die nacht naar het ziekenhuis was vervoerd. Waar hij spoedig zou overlijden aan longkanker en het niet over zijn hart kon krijgen afscheid van mij te nemen. Ik snap hem wel en kan alleen maar bedenken hoe moeilijk zulke beslissingen zijn. Het liedje papa schiet me te binnen en wel in aangepaste tekst:
“Ik heb dezelfde ogen en ik heb jouw interesses in mijn ziel. Jij hebt jouw idee en ik heb mijn idee en we zwerven in gedachten, maar we komen altijd thuis. De waarheid die je zocht, en die de tijd je nooit heeft kunnen geven, Ik vond haar hier in de liefde, Nu ik nog leef, En papa, verdorie ik lijk steeds meer op jou”.
Als je geen vader hebt bestaat er de kans dat je hem blijft zoeken en dat is mij gebeurt. Ik zocht hem en mannelijke rolmodellen in de vechtkunst. En er kwamen een paar op mijn pad die mijn koers zeer positief beïnvloed hebben. Ik mocht op hun schouders staan en groeien. Waren ze perfect? Toen dacht ik van wel maar nu weet ik natuurlijk iets beter. Maar dat is niet het punt: het punt is dat jonge mensen behoefte hebben aan rolmodellen die iets van waarde voorleven. Voor leven ja, voordoen, niet in woorden maar gedrag. “ Consciously, we teach what we know; unconsciously, we teach who we are.”
Zo’n vaderfiguur vond ik meermalen in de Japanse vechtkunst en heet daar Sensei. En dit woord betekent “A person born before you were.” Hoe mooi is dat? Een leraar is iemand die al een reis gemaakt heeft, ervaring heeft opgedaan en wijs is. Waaraan je je kunt optrekken. En dat is wat vechtkunst me later zou bieden.