Zoals ik eerder blogde: Ik kan nog veel leren als het gaat om iets meer ‘trauma geïnformeerd’ (vechtsport) lesgeven. Neem het onderwerp ‘feeling trapped’: het gevoel dat je nergens meer heen kunt. Omdat je bijvoorbeeld onder in de mount zit en de trainingspartner je geen kans geeft. Of omdat de ruimte letterlijk afgesloten is en de deur dicht gaat als de training begint. Of omdat je verplicht met iemand moet trainen waar je je niet veilig bij voelt. Of omdat de cultuur zo is dat even uitstappen not done is. Of omdat de trainer alleen commando’s geeft zonder enige ruimte voor hoe jij je voelt.
Voor mensen met traumatische ervaringen is dit geen helende omgeving. Juist deze groep heeft een sensitieve trainer nodig die ‘ruimte’ biedt en ‘feeling trapped’ triggers voorkomt.
Die snapt dat jij alleen beter wordt bij een stapsgewijze blootstelling aan triggers. In een veilige omgeving waar je altijd even uit kunt stappen.
Trauma geinformeerd lesgeven zou een onnodig label moeten zijn, maar is nu nog nodig. Om trainers zoals mij scherp te houden. Jij?