Waarom bevroor de studente in mijn BJJ les en explodeerde de militair in een andere BJJ les? En wat had dat te maken met mijn lesgeven? Ik ben niet zo’n ‘trauma geïnformeerde docent’ als ik dacht kom ik achter bij het lezen van dit boek. Neem nu het belang van ‘keuze en controle’ in de les voor deelnemers met traumatische ervaringen.
Quote uit het boek: “trauma is done without choice and therefore every point at which choice can be emphasizsed is important to the healing process”.
Trauma is per definitie zonder keuze en juist daarom is het ervaren van keuzes belangrijk volgens de auteurs. Hoe? Een paar voorbeelden.
- Bijvoorbeeld de keuze voor deelnemers om even te stoppen in plaats van te eisen dat iedereen alles ‘mee doet’.
- Of de keuze een oefening niet mee te doen in plaats dat ik uitstraal dat dat best kan.
- Of deelnemers de keuze geven met wie ze trainen. Zo zag ik tijdens mijn les een groep meiden aan de kant zitten en ik dacht: wat een ongemotiveerd clubje. Later vroeg ik er naar en ze zeiden: we willen best meedoen maar niet met die jongens waar je ons bij had gezet. Ik vroeg hoe wel en ze zeiden ‘laat ons met elkaar trainen’. En vanaf dat moment liep het als een trein.
- Of die studente die de verwurging niet op de hals van haar partner wilde aanzetten. En ik maar aanmoedigen en pushen: kom op, echt even goed inzetten’. Later hoorde ik waarom ze dat niet wilde. Deelnemers de keuze geven een oefening ‘anders’ te doen omdat dat veiliger voor hen is, is een betere optie.
Het voelt goed om als vechtsportleraar, en zeker in het zeer fysieke BJJ, iets meer trauma geïnformeerd te zijn.