Ik stond bij een gesprekje met leerlingen wat ging over de metaverse en crypto. Kon het nog bijhouden. Dezelfde avond zei mijn zoon dat ik behoorlijk ‘ouderwets’ aan het denken was toen ik het had over sparen en diploma’s. Al wat langer vraag ik me af: hoe blijf ik relevant als leraar? Er zitten in leraar en docenten kamers waar ik wel eens kom soms dertig en soms veertig jaar tussen docent en leerlingen!
Kunnen docenten van in de 50 en soms in 60 de wereld van onze leerlingen nog begrijpen? Zitten we ze niet eerder in de weg door onze geschiedenis dan dat we ze zicht op de toekomst openen? Staan we ook niet fundamenteel anders in het leven waardoor drive en waarden anders zijn? En wie zijn wij die menen dat we uit ‘onze tijd’ hun lessen leren over hun toekomst?
Het gaat me nog goed af hou ik mezelf voor, maar er komt een tijd dat ik misschien ‘uit de tijd’ raak en hun toekomst door de bril van mijn verleden zie. En duid en dus beoordeel. Hun toekomst. Een oud IBT Politie collega zei ooit: zodra ik een oude man en karikatuur van mijn vak wordt moet je me zeggen te stoppen. Hoe kan ik ondanks het toenemen van de jaren toch relevant blijven is een vraag die me bezighoudt.
Wat ik dan merk is dat mijn eerste helft kwaliteiten er nog steeds zijn maar er een extra laag bij is gekomen. Zo heb ik meer geduld, begrip en overzicht dan vroeger. Minder zelf aan het klimmen op de ladder maar anderen helpen met klimmen.
Knowledge Speaks. Wisdom Listens: het lukt me dan ook meer om te luisteren in plaats van zelf een verhaal te vertellen ter ere van mezelf.
Dat ik herken in welke fase leerlingen zitten en hun perspectief kan zien daar waar ik vroeger ‘geen tijd’ had. Ik merk dat het coachende stukje me makkelijker af gaat en ik mijn eigen behoeften kan scheiden van die van de leerling. Dat ik gebruik begin te maken van een beetje levenservaring.
What is striking about the Modern Elder is their relevance: their ability to use timeless wisdom to address modern day problems!.