En weer was ze te laat en ook weer eerder weg. En weer geen zaalschoenen aan en die verdomde spullen niet mee. En weer irriteerde ik me, dat kun je voelen. En weer zei ik er niet echt en direct iets van.
Net zoals Pim: ik had meerdere keren gezegd om niet te gaan werpen. En ja hoor, daar vielen ze weer. Ik liet het gaan, tenslotte was het het einde van de schooldag. Maar het blijft aan me knagen. Ik besluit het anders aan te pakken: vanaf nu hebben verstoringen voorrang. Ik leg de les stil en deel mijn observatie.
Bedenk, het is geen KCT/MARSOF maar gewoon regulier HBO onderwijs. Dus opdrukken gaat hier niets opleveren. Wat wel werkt is zo snel mogelijk in gesprek gaan, liefst ook 1 op 1. Niet aanvallend, maar wel duidelijk. En voorkomen dat het zo vervelend wordt dat de les voor iedereen vervelend wordt.
Ik wil geen ‘boze docent’ zijn maar juist een fijne sfeer waarin gelachen en geleerd wordt. Zoals mijn collega Chris, die altijd in gesprek is met leerlingen. Altijd tijd maakt. En zijn zaal voelt altijd als een welkom. Net zoals bij collega’s Steven Mauw, Sandy Spil en Ramon Stuart en al die andere collega’s binnen de ALO en buiten (politie, ambulance): Er komt bij hun geen vak binnen maar een leraar: iemand die luistert, ruimte geeft, ondersteunt en uiteraard inhoud geeft. Zo valt er altijd wat te leren. Ook na 30 jaar lesgeven.