Ik betrap me erop dat onderwijs geven soms gewoon een baan is geworden. Dat ik na dertig jaar onderwijs een beetje eigenwijs, zelfgenoegzaam en minder open ben geworden. Minder nieuwsgierig en soms zelfs een lesboer. Dat ik denk het wel te weten en niet makkelijk mee te bewegen ben in veranderingen. Hoe langer ik hier zit hoe meer moeite ik met veranderen heb betrap ik me wel eens op. Daarom kijk ik vaak bij het begin van de dag even in de spiegel: ben ik het waard om naar te luisteren en naar te kijken? Ben ik nog die goede onderwijzer/docent die zijn studenten verder helpt? Heb ik nog die kennis en vaardigheden om van waarde te zijn voor een nieuwe en andere generatie jonge mensen? Ben ik nog bij de tijd? Luister ik nog naar wat er echt speelt? Als ik in de spiegel kijk hoop ik elke keer die man te ontdekken die nog het verschil gaat maken als onderwijzer en docent. Die niet voor de klas staat voor enkel zijn pensioen maar die er staat met (ped) Agogische idealen en energie. Gelukkig zie ik die man de meeste dagen van de week in de spiegel staan.