Herkenbaar: het dooddrukken van leren en ik doe er zelf aan mee. In diverse publicaties zegt Manon Ruijters dat we leren kunnen misvormen als we het onder druk zetten, te veel willen of uit z’n verband trekken. Ik haal er twee uit die ik herken: fragmentatie en mismatching (mijn woorden). Fragmentatie is de neiging dat we leren opdelen in stukjes kennis, vaardigheden. We pureren de tomaten voor we bedenken wat we willen koken en vergeten dat we van gepureerde tomaten geen salade meer kunnen maken, mocht dat eigenlijk de wens zijn(MR). In mijn praktijk: we delen vanuit leerdoelen alles zo op dat er smakeloze puree overblijft.
De tweede misvorming is proberen transformatief leren op te lossen met informatief leren. We willen bv dat docenten meer coaches dan experts zijn en denken dat een beetje kennis en vaardigheden dit gaat doen. Terwijl het om een wezenlijke perspectiefwisseling gaat, die de kern van iemands docentschap kan raken.
Wat ik moeilijk vind is dat na herkennen het lastig blijft om er wat aan te doen. Rust en ruimte en lucht voor leren is mijn coping. Ook ben ik bewust van de neiging tot fragmentatie en mismatching.
Onderwijzen is voor mij ook ‘wijzen’: wijzen naar iets wat de moeite waard is om te onderzoeken of in te verdiepen.