Manon Ruijters is een van mijn bronnen als ik kennis zoek over leren. Dit keer over Kolb, een model waar ik onzeker over was geworden. In de herwaardering van Kolb lees ik dat het model een goede methode van ervaringsleren is: start bij de directe en concrete ervaringen als basis voor observatie en reflectie waaruit abstracties (concepten) en implicaties voor toekomstige actie kunnen worden afgeleid.
Later (vrij vertaald) schrijft ze: de kern is dat de start ligt bij de concrete ervaring, in tegenstelling tot het gebruik van de cyclus waarbij elk willekeurig punt als start kan worden genomen voor alle vormen van leren.
Kritiek op Kolb ontstaat doordat ervaringsleren wordt gezien als grondlegger van ál het leren aldus Ruijters. En wanneer leerstijlen een eigen leven gaan leiden. Zie over kritiek op leerstijlen het werk van Paul Kirschner.
Op haar website lees ik deze belangrijke respectvolle tekst die geldt voor iedereen die wat bijdraagt wat mij betreft: “David Kolb heeft diversiteit in leren op de kaart gezet. Wat hij heeft bereikt roept bewondering op”.
Bron
Manon C.P. Ruijters. Queeste naar goed werk over krachtige professionals, in een lerende organisatie.